به گزارش مفدا تهران، بوی اردیبهشت، مشام جان را می‌نوازد و ما را به یاد زیباترین دوران زندگی‏مان می‌اندازد. دورانی که معلمان دلسوز برایمان سرمشق عشق و معرفت و ادب می‌گرفتند و با سرانگشتان خویش، افق روشن فرداها رانشانمان می‌دادند، به‌راستی معلمان علم را به بشریت می‌آموزند و آن را بر لوح ضمیرهای پاک، حک می‌کنند و سیاهی جهل را از دل‌ها می‌زدایند و ما امروز به احترام نام بلندشان قیام می‌کنیم و در زلال کلامشان رها می‌شویم و حدیث زندگی را دیگربار در کنارشان مرور می‏کنیم.
دوازدهم اردیبهشت، روز بزرگداشت عشق و ایثار است. روز بزرگداشت کسانی است که الف‌قدشان، درراه تعلیم خوبی‌ها خمیده شد. روز تجلیل از کسانی است که علم را جرعه‌جرعه در جان‌ها جاری ساخته و بادانش خویش، جامعه‌ای نو بناکرده و فردایی باشکوه را نوید می‌دهند. روز یاد کردن از گمنامان آشناست، عزیزانی است که در سنگر علم و دانش، سربازانی مخلص و دانشمند تربیت نموده و دفترهای خاطرات از عطر یادشان آکنده است.
دوازدهم اردیبهشت، سالروز شهادت استاد مطهری، الگوی استادان متعهد و آگاه به زمان و معلم برجسته انقلاب اسلامی است که بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، از وی به‌عنوان حاصل عمر خویش یادکرد. استاد مرتضی مطهری از زمره معلمان راستین انقلاب است که با نگاه ترکیبی به معارف بشری، تلاش‌های علمی و عملی خویش را مقدمه‌ای برای عبادت می‌دانست و در این راه به دین‌داری راه یافت و با شهادت، عبادت علمی و عملی خود را کامل ساخت.
یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.

حکایت‌های اخلاقی استاد شهید مطهری

خضوع و خشوع در نماز
حجت‌الاسلام‌والمسلمین سید محمدباقر حجتی دریکی از خاطرات خود به حالات معنوی استاد مطهری رحمه‌الله، اشاره‌کرده و می‌گوید: "روزی بر مسجد درآمدم، استاد بااینکه هوا گرم بود، با عمامه و قبا و عبا در حال اقامه نماز بودند. واقعاً نماز اقامه می‌کردند. شاید به علت آنکه با تمرکزی عجیب و خضوع و خشوعی جالب‌توجه نماز می‌خواندند، به‌هیچ‌وجه متوجه ورود من نشدند. استاد نماز را به‌گونه‌ای آمیخته با توجه و خضوع برگزار می‌کردند که حالت ویژه ایشان مرا به خود مجذوب ساخت. به‌جای این‌که به ایشان اقتدا کنم، مشغول تماشای نمازشان شدم. تا از نماز فارغ شدند، ادعیه و تعقیبات و تسبیحات را ادامه دادند. حالی که از پشت‏ سر در نماز ایشان به‌وضوح احساس می‏کردم، غیرقابل‌توصیف است. گویی قیامت و احوال آن را شهود می‌کردند و حالت و خشیتی که ویژه علمای واقعی و خدا آشناست، حتی از قفا در قد و بالای آن سرو سهی، انسان را مجذوب خود می‌ساخت. "
اخلاص
استاد مطهری رحمه‌الله سراپا در عشق به اسلام و دفاع از ارزش‌های اسلامی می‌سوخت. او قبل از اینکه عالم یا معلم خوبی باشند، انسانی معتقد، باایمان و باتقوا بود. اعمال و رفتار وی دقیقه مصداق کامل «ان صلاتی و نسکی و محیای و مماتی لله رب العالمین‏» ; «نماز و تمام عبادات من، وزندگی و مرگ من، همه برای پروردگار جهانیان است» بود.
شهید مطهری رحمه الله چون تمام‌کارهایش را برای خدا انجام می‌داد، هیچ‌گاه به دنبال شهرت نبود. فرزند ایشان در مورد اخلاص استاد مطهری رحمه‌الله می‏گوید: "عنوان همیشگی نویسنده بر روی کتاب‌هایشان «مرتضی مطهری‏» بود و اجازه نمی‌دادند کلمه‌هایی مثل استاد و غیره قبل از اسمشان آورده شود. از شهرت به‌شدت پرهیز داشتند. بااینکه تشکیل‌دهنده هسته مرکزی شورای انقلاب بودند، در روزنامه‌ها چندان نامی از ایشان آورده نمی‌شد، و وقتی از ایشان می‌پرسیدیم که: "چرا اسمی از شما نیست و از اکثریت متصدیان انقلاب کم‌وبیش نامی هست؟"
ایشان می‌گفتند: " من کاری را که باید انجام بدهم، انجام می‌دهم. هرچه نامم کمتر مطرح شود، آسوده‌ترم. سعی من بر این است که در غیر موارد ضروری در اجتماعات عمومی مطرح نشوم."

کد خبرنگار: 240101